|
Desse to unge kvinnene vart martyrar i
Kartago, i noverande Tunis, denne dagen år 203. Perpetua var nygift, av
fornem romersk slekt og hadde nett fått sitt fyrste barn. Ho gjekk til
kristen opplæring då ho vart gripen og sett i husarrest. Der vart ho døypt.
Far henner forsøkte få henne til å avsverge trua si av omsyn til barnet
sitt. Men ho avslo og vart kasta for vill-dyra saman med si kristne
slavinne Felicitas.
Felicitas var også ung mor. Ho hadde fødd eit
barn i fangenskap. Begge borna vart adopterte av andre kristne.
Det fins gripande vitnemål frå deira siste
dagar, dels Perpetuas visjonar frå fengslet, dels augevitneskildringar av
korleis dei to kvinnene støtta kvarandre under villdyra sine angrep og til
slutt gav kvarandre fredshelsinga framfor døden - vitnemål prega av
ungdomeleg trus- og vitneglede.
Rom 8,31b-39 Matt 10,34-39
«Den som gjer det Far mi i himmelen vil,
han er bror min og syster mi og mor mi.»
Mt 12,49
'Herre, kjærleiken til deg
gjorde dei sæle martyrane Perpetua og Felicitas uredde i forfølgjinga og
uthaldande i møte med døden. Vi bed deg: Høyr dei heilage sine bøner for
oss, og gi oss nåde til å elske deg gjennom Jesus Kristus, vår Herre.'
|
