Fader Josef

Vår tid skrik etter manns- og farsforbilde. I mars feirar vi i NKK minnedagen om Jesu jordiske far, stefar, Josef, ein mann vi kunne trenge å halde fram med største respekt. Slik Herren Jesus hadde: «Så vart han med dei heim til Nasaret og var lydig mot dei.» (Luk 2:51)

Då Guds Son vart oppseda slik gutar skal, var det Josef som lærte han kva det betyr å vere mann. Han sette sitt preg på guten, som dei samtidige kjende att som «son til tømmermannen» (Mt 13:55).

Josef frå Nasaret er blitt samanlikna med sin gamaltestamentlege namnebror, partriarken. Begge var dydige menn som let vere å røre kvinner som ikkje høyrde dei til. Begge vart pga vondskap fordrivne til Egypt. Begge fekk bodskap frå Gud i draumar. Den eldre Josef skaffa korn både til seg sjøl og til heile folket, medan den yngre tok imot og tok vare på Brødet frå himmelen både for sin del og for heile verda.

Jesus er av Davids ætt ikkje gjennom mors-slekta si, men gjennom Josef.

Så Josefs kall er sanneleg spesielt. Det følgde ikkje handbok med om korleis vere fosterfar til Guds eigen Son. Josef satsa på å følgje Guds kall same kvar det førte han. Han drog, som Abraham, utan å vite kvar han skulle (Hebr 11:8). Og om Abraham rettmessig vert rekna som «far vår» (Rom 4:12), må vi kunne rekne Josef som fosterfar vår.

Med dette spesielle kallet skulle ein kunne vente at Josef no og då kjende seg utanfor og utrygg. Men forteljingane om han tyder på det motsette. Alle fire gongane han opptrer i Matteus-evangeliet, søv han godt. Om noko plaga han, tok det i alle fall ikkje frå han sømnen.

Han var ein mann som visste og kvilte i at til sjuande og sist kviler alt i Gud.

Her er eit manns(for)bilde for vår tid.

Ottar M